| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 |
حیف است انتظاری که به کوی فنا بگذشت
حیف است افتخاری که بروی جفا بگذشت
درداست دل به راهی که به عشقت جستیم
حیف است دل به کاریکه بقصد عزابگذشت
شرح است اضطرابی که به کام جانم سوخت
حیف است اشتباهی که به نام دوا بگذشت
طرح است در دو کاری که صدا بر خواست
حیف است اختیاری که به دام نوا بگذشت
ننگ است اعتباری که به جان وفا بنوشت
حیف است انفجاری که بجان صفابگذشت
کیف است در گناهی که در او عشق هست
حیف است اجتماعی که بنام صلا بگذشت
علی جعفری
دشت لبریز از غزل بود، سراسر قافیه
آنسوی دشت، لشکر اشرار، شر قافیه
از شرار خشم دشمن، دشت شد تاریک و تار
نیست دیگر واژهای از نور و انور، قافیه
بیت بیت شعرم کمکم شهادت میدهد
میریزد در عاقبت گلهای پرپر، قافیه
مطلع شعر مرا سوز عطش آغاز کرد
اولی سیراب از تیراست و اصغر، قافیه
دوباره میسرایم شاهبیتی دیگر
قطعه قطعه شد غزل این بار اکبر، قافیه
چشمها بر مشک آمد و باز مصراعی دگر
نوبت سقاست! عباس دلاور، قافیه
شاه ماند و تشنگی، ساعت به وقت عاشقی است
بوسه زد خنجر به حنجر، وصل دلبر، قافیه
خواهری در میانه، زارو و پریش
تا ببیند پیکر و تنهای بیسر، قافیه
شعر پایان یافت اما در بلندایی دگر
ناله و غربت برپاست! مادر، قافیه
هیچ دانی از چه رو شد قافیه اینجا ردّیف؟
چون جای دشت شد صحرای محشر، قافیه
محمدطاهاقیصری
گریه ها راه افتاده اند
وقتی خورشید صدایت
از خواب بیدارم می کند
وقتی پا به پای خیال خسته ام
در من قدم می زنی
و زخم هایم را نشتر
بالا می روی از کمر کش کوه
و نگاه نمی کنی
رد نگاهت خنج می زند
سنگ های درون این مرداب
روز بی اعتنا
هر روز از کنارمان عبور می کند
و شب ایستاده
تا نیامدنت را سرکوفت بزند
بی پدر دریا
منتظر نمی ماند
بی رحمانه ساحل را می بوسد
بی مرحمی بر زخم های ناسور کرانه
شتک می زند
صورت سرما خورده ی صخره ها را
سکوت کوه را می شنوی
گوش گذاشته
تابشنود دوست دارم هایت
بلقیس ندا نمیدهی
کوهِ آغوشت را
چقدر خستگی هایم بزرگ شده اند
غلامرضا تنها
شاید که جهان مال توباشد
تسبیح زمان در کف دستان تو باشد
شاید که زمین ملک تو باشد
از خرد و گران گوش به فرمان تو باشد
شاید که به چنگ آوری اسباب جهان را
اورنگ و زر و بارگه پادشهان را
شاید که به دست آوری هرچیز که هست است
آن چیز که عقلانی و آن چیز که مست است
اینان چه بیارزد به هرآن چیز که رفت است ؟
عمری و زمانی و جوانی که برفت است ؟
آرامی و آسایش و آزادی تو راه برین است
شادابی و خوشکامی و خرسندی تو، شرط همین است
ارباب خودت ، یار خودت باش
از بیم برون آ و ز اندوه بری باش
بی ترس شو ، بی باک شو ، ارباب خودت باش
وارسته و آسوده و پالوده ز افکار بدت باش
آرام شو و مال خودت باش
از جلد برون آ و کمی مثل خودت باش
آرام شو و ساده شو و راحت جان باش
بی پرده و بی نکته شو ، ارباب زمان باش
بی خود شدن از خویش تو را راه فریب است
خود باش ، رها باش ،شهنشاه خودت باش
از فکر بدان دور شو و یار خودت باش
در راحت و آسایش و آرامش و احوال خودت باش
سید امیر حسین افضل
عشق
از فاصلهٔ
دو انگشتِ تو
شروع میشود؛
وقتی
بیصدا
مرا
به آغوش میکشی.
نفست
روی گردنم میلغزد،
و من
در گرمای بینامِ تو
جان میگیرم.
تن
راهِ خودش را میداند؛
پوست
با پوست
سخن میگوید.
لبها
بر انارِ دهانت
درنگ میکنند،
گرما
چشمها را
میبندد.
با تو
آرام میشوم؛
مثل ساحلی
که هنوز
طوفان
او را
نشناخته است.
سیدحسن نبی پور
بغض باران
از قلب آسمان می بارد
ابرها از ترس رد پای تو
برف می بارد
ناله زمستان سخت می پیچد
برف چشم خیابان ها را می بندد
اشک های رقصان من را
این سرما می سوزاند
گرمای دردِ نفس ها را دگر
هوای برفی می بلعد
نا امیدی داغ عشق را چه بگویم
بذرش را برف دارد می پاشد
در لاک خود فریادها اسیر
تقدیر را صیاد دارد می برد
خون رگانم یخ یخ بست و تمام
گُل یخ من دگر از برف می ترسد
آخر کار عشق ماند و جنون و من
برف کجا می نشیندو کجا می بارد؟
این بار صدا ی عشق می آید از هر چیز، اما
از سوز استخوانم صدای تو می آید.
عابد عارفی
