| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 |
میان زمین وآسمان به عشق ایستاده ام
نه زنده، نه مرده، دراین مرزسخت ایستاده ام
مرا به عقل چه حاجت، که راه را گم کرد
دلم شکست وجهان گفت: وقت رفتن بود
من ازشکست خودم، برعهد ایستاده ام
ملامت آمدوگفتا«بروتمامش کن»
به زخم تازه خویش سخت ایستاده ام
نسوخت این تن من پس چرا هنوز، هنوز
چوعود درتب آتش ایستاده ام
نه وعده می طلبم من، نه عاقبت، نه بهشت
کنارلحظه دیدار، فارغ ازخویش ایستاده ام
فریحا! من ازاین جا نمی روم اگر
جهان بگوید «بمیر» من اینجا ایستاده ام
فاطمه بهرام
دلم چون کوه پابرجا، لبالب از صدای تو
نه فریادی، نه آغوشی، فقط پژواکِ پای تو
اگر صد کهکشانِ اختر، ببارد بر سرِ این کوه
نمیگیرد فروغِ دل، مگر از چشمهای تو
مرا از اوجِ بودنها، به یک زانو نشاندی و
همین افتادنم کافیست، کنارِ سایهسارِ تو
غبارِ رفتنت مانده، به رویِ پلکِ سنگینم
که سرمهسایِ مژگانم، شده وقفِ بقای تو
بگیر این بالِ زخمی را، بر این قله رهایم کن
که تا مَحرم شوم با غم، در این دارُالفنای تو
اگر ویران شوم روزی، مرا باک از سقوطی نیست
فرو ریختن چه باک آرد، اگر باشد به خاکِ تو
مرا در خود فرو بردی، شبیهِ مهر در مهتاب
که گم شد هستیِ شعرم، میانِ انزوای تو
بگیر این نبضِ لرزان را، بَرِ تیغِ هجرانت
نفس را حبس کردهام، در هجومِ بیریای تو
من آن پلِ بلورینم، که بر رودِ غمت بستم
گذر کن از دلِ تنگم، که مینازم برای تو
تراشِ تیشهی تقدیر، اگرچه استخوانسوز است
شدم تندیسِ شیدایی، به ضربِ مژههای تو
بپاش این دُرّ اشکت را، بر رخسارِ تشنه
که مروارید میروید، زِ خاکِ بینوایِ تو
من آن تندیسِ حیرانم، که در آیینهِ مستی
اجاقِ سینهام گرم است، از داغِ هوای تو
زبانم الکن است اما، به رویِ صخرههای دل
نوشتم با خطِ حسرت، کمالِ انتهای تو
هزاران چشمه پنهان، به زیرِ سینهام خفته
که گرم است آتشِ این مهر، از داغِ صدای تو
حکیمی مهر میبافد، به این گلواژهی زرین
که همآوا شده نبضش، به نایِ بینوای تو
خلیل اندر میانِ آتشِ عشقت چنان مست است
نفس را هدیه میسازد، به پاسِ لحظههای تو
خلیلزاد حکیمی
در دل شب، در سکوت ناب،
میشنوم صدای مهربان خدای خود را.
میگوید: «نترس، من با توام،
عشق من از هر والنتاینی برایت والاتر است.»
نگاهم به آسمان، پر از ستاره،
هر یکی نشانهای از عشق بیشماره.
در این دنیای بزرگ بیکران،
گم کردهام خود را در عشق جانان.
و او میگوید با لحنی آشنا:
«تورا دوست دارم، ای نیمهی گمشدهی من در خلا.
تو را از روح خود در تو دمیدم،
پیش از آنکه چشمت به این جهان ببینم، تو را در خود گزیدم.»
پس این عشق، قدیمیترین داستان ماست،
از ازل تا ابد، تنها خاطرهی ماست.
در روز عشق، بدان عشق اصلی اوست،
آنکه در رگ های جانت، همیشه در جست و جوی توست.
محمد مهدی مهرابیان
عاقلان در وصفِ تو مبهوت و حیران
زاهدان ز ادراک جمالت جمله خاموش
شرحِ حُسنت در بیان و عقل نگنجد
این سخن را دل کند ادراک، نه گوش
عقل را در کویِ وصلِ تو چه حاصل
جز حساب و حجّت و اندیشهٔ دوش
عشق باید بسوزاند جسم و جانِ سالک
در رهت بیخویش گردد مست و بیهوش
عقلِ عاقل را نباشد جز محاسن
عشق را هجر است و آتش، آه و سوز
ندانستم چه سرّی در این عشق نهان است
که فانی را نه توان گفتن، نه یارای فراموش
اسماعیل عیسی زاده
انسانم و در حادثهها ریشه دارم و سود،
در زمینم، ولی دل به نور و ستارم و بود.
یک قطره ز دریای نهانم به تماشا میجود،
یک ذره ولی آینهدارِ همه معنا و خُود.
در سینهام آتش، به سرم وسوسهی نور بود،
در پنجهی تردید، ولی در طلبِ طور بود.
گاهی به یقینم، که جهان از من و من نبود،
گاهی به گمانم، که حقیقت جز تنم نبود.
ای عقل! بگو رازِ بقایم به چه بند بود؟
این آمدن و رفتنِ من از چه کمند بود؟
دیروز کجا رفت؟ چه شد فرصتِ فانی بود؟
فردا چه سرابیست در آیینهی ثانی بود؟
در آینه دیدم که خودم سایهی خویش بود،
هم قاضیِ خویشم، هم خود، مدعیِ خویش بود.
آغاز کجایم؟ به کدامین افق انجام بود؟
من نقطهی پرگارم یا دایرهی ایام بود؟
از خاک برآمدم و تا عرش دویدم و بود،
یک لحظه خدا را به تماشای خود دیدم و بود.
اما چه سبک بال پرید آن نفسِ ناب بود،
افتادم و گم گشتم در این معرکهی خواب بود.
ای مرگ! تو پایانِ منی یا درِ دیگر بود؟
خاموشی مطلق یا صدای سفری برتر بود؟
عشق آمد و گفتا که: «تو از جنسِ منی، مرد!
بیعشق، نه اندیشه بماند و نه همدرد بود.»
عقل آمد و خندید که: «اندازه نگهدار،
بیمرز، بسوزی و شوی خاکِ بیاسرار بود.»
من مانده میانِ دو صدا، شعله و باران بود،
نیمی ز یقینم، نیمی از شک و حیران بود.
در من ابدیت نفسِ گرم کشیده بود،
در من ازل از پنجرهی لحظه دمیده بود.
هر لحظه مرا مرگ به خاموشی خوانَد بود،
هر لحظه دلم زندگیِ تازه بداند بود.
این رنج، نشانِ نفسِ زندهی ما بود،
بیدرد، دل آیینهی آینده نمیبود.
پس میروم ای هستیِ پر رمز و معما بود،
با پرسشِ بیپایان، نه با پاسخِ تنها بود.
شاید که همین جستجو آیینِ بشر بود،
شاید که خدا در نفسِ پرسشِ ما بود.
انسانم و در گردشِ این چرخِ بیانتها بود،
میمیرم و میرویَم از خویش، دوباره، فردا بود.
یعقوب پایمرد
ماه نُور آمد و اَسرار گُشود
آتشِ «صُوم» بر آتشها فُزود
حُکمِ یزدان بر خَلیق آمد فرود
«کُتِبَ الصِّیَامُ» آنجا که بود
ای خِرد، آغوش بگشا در رَضا
تا شَوی مَفتونِ آن نُورِ بَقا
گر «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا» شنید
بَندهی دل، سویِ حقّ رَهِ گزید
صَوم، یعنی تَرکِ دَنیّات و حُطام
صعودِ جان به سویِ سَبعِ سَما مَقام
زین حُطامِ خاک، چون فَزْنا و رَست
سویِ دارُ النُّورِ حقّ پرواز کَست
تَشنهی عِشق است آن کَس کز لُباب
بَست مَأکول و مَشرَب را به خواب
تا کِی از مَخلوق جویی ای وِصال؟
بُگذر از این مَأکل و مَشرَب، بِشال
خیز و در نَفْسِ خِفاش خویش زن
تا رَسَد نورِ خدا بر این بَدَن
روزه آنگه خوش که در جانت نَمُوَد
سِرِّ «هُوَ الْأَوَّلُ» را بَهگُشود
آن کَسِ مَمدوح، نزدِ حقّ کیست؟
آن کزَ آتشِ اشتیاقش میزیست
صَبرِ او جُنْدُ اللهِ مُستَجاب
بر جَبینَش نورِ قُربِ آفتاب
ای دَمی با حق، دَمی با این سَراب
بگذر از این آب و نان، ای بی حِجاب
چون شبِ قَدر آید و تَجلیّهها
آن زمان بینیم مَقامِ نُورها
آن که در تسبیح و در تَهجید بود
بَردَمی با خالقِ خود پَیوند بود
آنکه زُهدش، مَظهرِ لُطفِ نَمیر
یافت در صومش، حَریمِ مُستَطیر
ای فرزان، این صیام است و سَیرِ ما
سویِ سلطانِ حقیقی، ای رِضا
بَگْذَرَ از وهمِ خُود در این مَهان
تا رَسی در قُدسِ یزدانِ جَهان
صَوم، آیینه است و جان، تِکوانَهاش
تَطهیرَش کُن زِ حُبِّ دانهاش
چون که پایان آید و عید است و فَوز
جانِ ما از قیدِ این دَنیّات مَوز
شَکرِ آن داریم کز فِطر و مَغفِرَت
ما رَهِ قربت نَهادیم از اَدَب
محیا اسدی
نیست انگار کس که لایق باشد الا پدر
آنکه دشمن را کرده همیشه در به در
راه حق گر با پدر باشد ما هم می رویم
آنکه می بخشد اطعام به مسکین پشت در
در سرای فانی راه اخروی بهتر است
آنکه یتیم نوازی می کند پر کند جای پدر
سال ما با وجودش یک بهار انگار هست
خوب خوش شکر خدا گوییم اسیر زد در
یک گذشتن از غذا در سه روز پی در پی
صورت انسان نورانی می کند نه مکدّر
آن که شب روز می کند روز شب می دهد عمر
وقت اگر طی می شود در رهش نمی رود در هَدر
یکی می گوید و یکی در حال کار و یکی می نویسد کرد
آن سخنور که کردارش با گفتارش یکیست در سر در
غریبه قلم صفر را صد نوشت کوتاه کن
حرف خوبت گر با عمل یکی شد می شوی حیدر
اعظم زارع