| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 |
کاش
فاصـــــ✈ـــــلـه
ها
اجــــــازه مــــی دادن
وقـــــتی قـــــ❤ـــــلبــهـــا
بــــــہ یــــاد هــــم می تـــپن
در کـــــنار هــــم بـــاشن . .





چه میشد بوته ای از گل به روی دامنت باشم
و یا نزدیک تر چون دکمهی پیراهنت باشم
تو حوا باشی و من آدمی درگیر احساسات
و سیب سرخ ممنوعه برای چیدنت باشم
شبیه خوشههای پر تلاطم در مسیر باد
چو گندمزار موهایت به دور گردنت باشم
برای بودن با تو همیشه جنگ خواهم کرد
تو را من دوستت دارم اگر هم دشمنت باشم
برای دیدن خورشید در چشمان معصومت
به آنها چشم میدوزم که محو دیدنت باشم
تو زیبا تر جوانتر من ولی افسرده و پیرم
دعا کردم خدایا پارهی جان و تنت باشم
تمام حرف من این بود از آغاز تا پایان
بمیرم همزمان وقتی دلیل رفتنت باشم
مهرداد آراء
poem00
گوشه
در چشم پنجره
دستِ طلاییِ ماه به من میرسد؛
نشسته بر گردهیِ آسمان،
که نیمرخِ خود را پنهان کرده است...
پشتِ کوههایِ سکوت و سخت،
به چشمش مینگرم،
و در چشمکهایِ طلاییاش، گم میشوم.
او به سکوتِ دشت میخندد،
و من...
چقدر به ماه حسودیام میشود.
محبوبه صولت برد
ایتاحال خوب
bagheri6298q
زمستان سرد،
دشت،
تن پوشی سفید.
گُل سرخ:
به هوای بهار
سر از خاک برآورد.
نه آفتابی،
نه بهاری…
فقط زوزهٔ باد و
تنی عریانِ
که تاب سرما ندارد.
از رویشِ نابههنگام
پشیمان،
کنارِ خاری خشکیده،
گُل ماند
و آرزوهایی
که به مقصد نرسیدند.
در غبار تاریکی،
بی صدا
جان داد.
مهدی رحیمی
تناسخ چی؟
به آن نیز اعتقاد داری ؟
و شاید یک دگر دنیای پر رنگی
که فانی باشدُ پُر عشق
و شاید یک دگر دنیای پر مهری
که جاودان باشدُ پر سحر
بگو با من تو می آیی
که لالایی بخوانم من برای آن دوتا چشمت
و آرامش و آرامش
و خوابی بس طولانی و پر رنگی
کنار مهد گیسویت
بگو با من میایی تو ؟
نوید نودهی
اندوه نام دیگر شادی است
آن زمان که دست بلند باد میساید
تن زخمی خونین دل را ...
و شبِ بلند تر از شب میپاید
اندوه دیرینه ی خویش را...
اندوه نام دیگر شادی است
آن زمان که میخندم بر اندوه ناگزیر...
و میخوانم نام تورا در میان شب
هر زمانی که اندوه با من است.
پیشتر تا من برایم در خواب
من نیستم در میان خواب
اوست در میان آرزو تا برآید کام دل از نام او
زبانم در میان نام تو، لکنت میان اسم تو
من نیستم من نیستم آن لحظه تا نامت بود
تو بوده ای تو بوده ای در میان آرزو
ای نام تو شادی در میان اندوهی فراهم
بخوام نام مرا... چونان آفتاب تا سپیدی برآید
تو بر من آرزویی ای نام تو بهترین سرآغاز
بخوانم بخوانم به اندوه که اندوهِ ناخوانده آت آرزوست
و اندوه نام توست و اندوه نام دیگر شادی ست..
جعفرافتخاری
اگه میشه به ایتا سربزنیدشعرهای ناب


poem00
غیر مهتاب بیایٔید که در دل نکنیم
آب این برکه زلال است بیا گِل نکنیم
قامت راست از آن سرو بلند آموزیم
پیش جاهل قد افراشته مایل نکنیم
راه نو رفته و هر کهنه به آتش بکشیم
بیش از این خون به دل آدم عاقل نکنیم
در دل خویش نهال گل خوشبو پرور
تا که خاشاک و خسی بیهده حاصل نکنیم
مکتب عشق به آسانی نگیرد پایان
کودک مدرسه را وارد محفل نکنیم
روی دلدار کجا ماه درخشان به کجا
روی معشوق با مهتاب مقابل نکنیم
بحر عشاق نه دریای بدون خطر است
پس دگر فکر نجات و لب ساحل نکنیم
روی آن حضرت حق راز و نیازت گر هست
جز که در خانه او جایٔی منزل نکنیم
چشم بد باز بگردید از این رنج دراز
بی تفکر دگر اندیشه باطل نکنیم
جعفر جمشیدیان
چشم در چشم زمان
مانده ام منتظرت
دلخوشم
شاید صبوری چاره کرد ...
روز رفت و هفته آمد
هفته رفت و ماه شد
آه ٬
این صبوری ها
مرا بیچاره کرد ...
رضا پورابراهیم