یک روز آرام✈

شمع در تاریکی عاشقانه تر میسوزد...

یک روز آرام✈

شمع در تاریکی عاشقانه تر میسوزد...

غیر مهتاب بیایٔید که در دل نکنیم

غیر مهتاب بیایٔید که در دل نکنیم
آب این برکه زلال است بیا گِل نکنیم
قامت راست از آن سرو بلند آموزیم
پیش جاهل قد افراشته مایل نکنیم
راه نو رفته و هر کهنه به آتش بکشیم
بیش از این خون به دل آدم عاقل نکنیم
در دل خویش نهال گل خوشبو پرور
تا که خاشاک و خسی بیهده حاصل نکنیم

مکتب عشق به آسانی نگیرد پایان
کودک مدرسه را وارد محفل نکنیم
روی دلدار کجا ماه درخشان به کجا
روی معشوق با مهتاب مقابل نکنیم
بحر عشاق نه دریای بدون خطر است
پس دگر فکر نجات و لب ساحل نکنیم
روی آن حضرت حق راز و نیازت گر هست
جز که در خانه او جایٔی منزل نکنیم
چشم بد باز بگردید از این رنج دراز
بی تفکر دگر اندیشه باطل نکنیم

جعفر جمشیدیان

چشم در چشم زمان

چشم در چشم زمان
مانده ام منتظرت
دل‌خوشم
شاید صبوری چاره کرد ...
روز رفت و هفته آمد
هفته رفت و ماه شد
آه ٬
این صبوری ها
مرا بیچاره کرد ...


رضا پورابراهیم

نپرس از حال من، بعد از تو حالم دیدنی نیست

نپرس از حال من، بعد از تو حالم دیدنی نیست
لبم می‌خندد اما خنده‌هایم ماندنی نیست

به هرکس گفته‌ام خوبم، فقط از ترس پرسیدن
وگرنه حال این دل، قابل گفتن شنیدنی نیست

تو رفتی و کسی نفهمید در من چه شکسته
که گاهی زنده بودن هم دلیل زندگی نیست...


لاله تاجیک

امشب نشانیِ خوابم را به ماه سپرده‌ام

امشب
نشانیِ خوابم را
به ماه سپرده‌ام


شاید
قایقِ کوچکِ رؤیا
بر سکوتِ شب بنشیند

از ساحلِ چشمم بگذرد
بر شانه‌های تاریکی
آرام بگیرد
و به خانه‌ی تو
برسد.....

آن‌گاه
چه خوشبخت است خوابِ من
اگر تو را ببیند
اگر اندکی
کنارِ تو بماند.

زهرا عنبری

«همین‌جا نگه دار.»

نرسیده به گردنه گفتی: «همین‌جا نگه دار.»

از جاده فقط سقفِ حلبی‌اش پیدا بود

و دودِ بخاری که باد نمی‌گذاشت

راست بالا برود.

پالتویت را روی میخِ پشتِ در انداختی،

صندلیِ لق را از زیرِ دستم کشیدی

و آن یکی را پیش آوردی.

اولین بار بود که من و تو

با هم از این جاده می‌گذشتیم.

مرد از پشتِ پیشخوان گفت: «دوتا مثل همیشه؟»

داشتی برف را از موهایم می‌تکاندی.

دستت همان‌جا،

کمی بالاتر از شقیقه‌ام ماند.

یکی پررنگ آورد برای تو،

یکی به رنگِ عسلِ روشن برای من.

گفتی: «ایشون هم پررنگ می‌خوره، آقارضا.»

مرد بی‌آنکه استکان را بردارد

کمی چای رویش ریخت.

هر سه نگاه کردیم

به آن ابرِ کوچکِ سیاه

که آهسته در چای من باز می‌شد.

از مردی که پیش از من

با تو به اینجا می‌آمد

همین‌قدر می‌دانم:

چایش را کم‌رنگ می‌خورده.

همین را هم تو نگفتی؛

آقارضا، بی‌هوا،

گذاشت جلوی من.

در راهِ برگشت

بخاریِ ماشین را کمی زیاد کردی،

گفتی: «سردت که نیست؟»

کاش می‌شد بی‌مکث بگویم نه.

هنوز پشتِ آن میز بودم

و دستت،

پیش از آنکه به یاد بیاوری چه کسی کنارت نشسته،

چه مهربان

برف را از موهای من می‌تکاند.

سپهر عسگری