| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 |
افتادهام به جادهی رویا سوارِ دل
مستانه میرسد به اتاقم بهارِ دل
امشب نشسته یادِ تو در قبلهی خیال
در من تویی رها شده پروردگارِ دل
در قابِ خیسِ ذهن، تو تکرار میشوی
مثلِ نفس در آینهی بیقرارِ دل
نامت طلایهدارِ نفسخانهی غزل
جاوید باد سایهات ای شهریارِ دل
گرمایت از خلیجِ جنون آمدهست و با
دستانِ موج میکِشَدَم در مدارِ دل
در موجِ بوسههات، نفس گم شدهست و باز
سودا تنیده بر تبِ مخملْنگارِ دل
لبهات شعله ریخته بر اشتیاقِ شعر
آتش گرفته قافیهی اقتدارِ دل
چشمت روانِ شرمِ قلم راه میرود
خون میدود به ساحلِ امّیدوارِ دل
هر قطرهی نگاهِ تو آرام میتپد
در خویش مثلِ حس نهانی کنارِ دل
بر گونههای اشک، نفسهایت ایستاد
چون غصّههای فاصله در استتارِ دل
در من هزار چشم به سمتِ تو خیرهاند
هر چشم، در محاصرهی انتحارِ دل
بر جانِ خسته نامِ تو را مینویسم و
لبخند میزند لبِ جامِ خمارِ دل
آهی مرور میشود از ردِّ بوسهات
بر شانههای سردِ سکوتی دچارِ دل
داغِ غرورِ واژهام از التماسِ عشق
بیمرز ،بیزمان، همه دار و ندارِ دل
مهتاب رفت و ماند زمان بیجهتتر از
دیوانهای که گم شده در انتظارِ دل
مریم کاسیانی
درد دل با هر که کردم درد سر شد آخرش
هر که محرم شد به اسرارم قَدَر شد آخرش
آنکه غم های مرا با گوش و با جان می شنید،
جار زد طوری که عالم باخبر شد آخرش،
دوست را از دشمنان تشخیص دادن مشکل است،
درد دل با هر که کردم بی ثمر شد آخرش،
درد دارم، دردِ دوری، دردِ هجران و فراق
این همه عشق و محبت بی ثمر شد آخرش
فکر میکردم که مرهم میشود بر درد من
بعد هر درد دلی دل دربدر شد آخرش،
عشق رفت و دل بعد او خریداری نداشت
دل به هر نا اهل دادم قفلِ در شد آخرش
صدیقه جُر
من
به اندازهً تصویرِ تو
درآینه
یک نقش
زِ یک قطرهً باران
دارم
که به اندازهً مهتاب
شبی تیره
به مهمانیِ
تنهاییِ من
می آید
و دران لحظهً موعود
که یک دایره
در محبسِ پرگار
کمی
می چرخد
نقطه ای می شکفد
درمهتاب
نه به اندازهً تصویرِ تو
در آینه
اندازهً من
در قفسِ ژرفِ زمان
نا محدود
ودرآن لحظه
خروسی
به خیالِ سحری
می خواند
و کسی
در پسِ در
بی گمان
ناغافل
به درِ خانهِ من
می کوبد
نیمه شب
لحظهً خواب
شاپرک ها
رفتند
و خطّی
از دلِ تاریکیِ شب
نا محدود
می آمد
پرده را
پس می زد
و در آیینه
به مهتاب
نگاهی
می کرد
من
به اندازهً تصویرِ تو
در آینه
یک نقش
کشیدم
در آب
جمشید أحیا
نشین پهلو به پهلویم تو ای ساغی
من آن شیدای رسوایم من آن یاقی
من آن گم کرده راهم به صد راهی؟
زپا افتاده ام ساقی ز فرداها چه میدانی؟
از آن ویرانه در کابوس تنهایی
از آن تاریکی مطلق ز گمراهی
بر این خسته ز تقدیر ده نشانی
بر این پیمان شکسته ده عنانی
تو ای ساقی بگو از یار چه میدانی؟
مرا بر پیک مشتاقان نمیخوانی؟
من آن مهمان بریز از رسم میزبانی
تو پیکی را بر این جا مانده از نیکی
پیاپی سازه برپا کن به ویرانی
بیاموزم سیاهی و سیاه مستی
کنون بینم به تاریکی عجب راهی
از این لحظه نبر بیرون نزن دستی
که بینم من کنون آن ماه و ماهی
نه ویرانی دگر بینم نه آن رنج و پریشانی
کنون نادیده را بینم به هوشیاری
چه زیبا میشود در اوج مستی
ببینی هست هست و هست هستی
چه شیرین بر این سایه تابیده ای
ز یک مهر تو نور هم گرما داده ای
بر این لحظه گر جان سپارم دمی
چه خوش نوش باشد آن مرحمی
که پیدا شود گنج پنهان بر این بندگی
جان سپردن شود لحظه وصل با دلبری
هادی رمضانی
آفریده ایی خواندی برای دفتر سلطان سخن
نغمه هایت ریشه می زد در باغ بی بنیان سخن
ما هر دو همدم شدیم اما موقت ای ریحان نما
آیه ای خواندی به نام دفتر شیراز عریان سخن
عشق تو افتاده در این سینه ی سوزان من
در سکوت غم شنیدم نغمه شبنم و باران سخن
وصل ما چون حباب آخر آه چه بی راه بود
چون که با تو بودنم تحمیل بود با نازدان سخن
منوچهر فتیان پور
پیراهن چرکی مرا چاک کنید
هر باور کهنه از تنم پاک کنید
گر زندگی ایناست که من میبینم !
بهتر که مرا نمرده در خاک کنید
نعمت الله احسانی بنافتی
لحظه،
هم درمانده
سریالِ خاطرههایت
تمامی که ندارد، مدام…
آخرین بار
که مهمانِ دلم بودی، چند
خواندی این ترانه:
«باز کنید پنجرهها را
که دلم باز شود…»
بعد پرواز،
از این پنجرهی درد،
دل مُرد
و بسته شد.
حال
که برمیگردم به خانه،
پنجرهها
قدِّ دیدنِ تو
بازِ باز است.
به خودم که میآیم،
اشک نمی دهد امان؛
و من
خیسِ ترانه…
مهدی عارفخانی
