یک روز آرام✈

شمع در تاریکی عاشقانه تر میسوزد...

یک روز آرام✈

شمع در تاریکی عاشقانه تر میسوزد...

چیزی در من بی‌اجازه روشن شد

چیزی در من
بی‌اجازه روشن شد
نه مثل چراغ مثل کبودی
که اول می‌سوزد
بعد خودش را ثابت می‌کند

راه می‌رفتم اما زمین مدام
جایش را عوض می‌کرد
انگار قرار نبود به مقصد برسم
فقط شاهد باشم

بدنم زودتر از فکرم فهمید
چطور باید دوام آورد
چطور باید صدای شکستن
را قورت داد

در من اتفاقی افتاد
که زبان
صلاحیت توضیحش را نداشت
دست‌ها از کار افتادند
اما هنوز یادشان بود
چه چیزهایی نباید لمس شود

از لای استخوان‌ها نوری گذشت
نه نجات ، نه امید
فقط یادآوریِ این‌که
زنده‌بودن همیشه معنای خوبی ندارد

پرسشی در فضا معلق بود
بی‌علامت ، بی‌جهت
و هر بار که نفس می‌کشیدم
بزرگ‌تر می‌شد

من نه فرو ریختم ، نه ایستادم
فقط در خودم
جا باز کردم برای ادامه
و این خطرناک‌ترین شکلِ بقاست.

مریم نقی پور خانه سر

تا یاد کنم نیمه شبی خاطره ات را

تا یاد کنم نیمه شبی خاطره ات را
این وحشی باد پخش کند عطر تنت را
بینم که تویی آمده ای  پنجره باز است
این سینه ی تنگ ؛ باز تورا غرق نیاز است
لبخند زنان خیره به من عشوه بیایی
گویی که تو هم منتظر بوسه ی مایی
دیوانه شوم ذوق کنم سمت تو آیم
تو غیب شوی شکوه کنان شعر سرایم
هر شب که دلم در هوس بوسه ات افتاد
غافل ز سراب گریه کنان یاد تو افتاد
عمری ست تمنا ز خیالت شده کارم
هر شب عطش بوسه ز رویای تو دارم


وحید مشرقی

می‌نشیم لحظه ای با فکر تو سر میکنم

می‌نشیم لحظه ای با فکر تو سر میکنم
حال دل را هر دفعه با غصه بدتر میکنم
با خودم میگویم او را دل فراموشش بکن
تا سحر با فکر او ، صد قصه از بر میکنم
در خیالم هستی ای عشق قشنگ من ولی
من هزار و یکدفعه خود را مکدر می کنم
سالهاست با اینکه رفتی بی وفا، اما هنوز
هرچه خواهی من برای تو ، مقدر میکنم
می‌نشیم روبه روی آیینه با چشم خیس
خاطراتش را به دست باد پر پر می کنم
زخم های کهنه را با صبر مرهم می‌نهم
درد های مانده را آهسته کمتر می کنم
می دهم دل را به دست روزگار بی قرار
با خودم تمرین یک لبخند دیگر می کنم
ای یگانه، روزی می آید به دیدارم که من
قلب خو‌د را خالی از هرگونه باور میکنم

یگانه قربانی

هر بار که لب باز کنی آیه بریزد

هر بار که لب باز کنی آیه بریزد
از جام غزلهای تو آرایه بریزد

آنقدر می ارزی که زنی مثل زلیخا
بت های خدایان خود از پایه بریزد

محبوب همه گشتی و من دوست ندارم
جز من احدی پای تو سرمایه بریزد

هر بار که رد میشوی از کوچه و بازار
خون است که از عابر و همسایه بریزد

علیرضا مختاری

چون دفتر به پایان رسید،

چون دفتر به پایان رسید،
شاعر سر بر آسمان برداشت.
گفتند:
چه مانده است؟
گفت:
همهٔ این راه‌ها
اگر به او نرسد،
پیچ‌وخمِ بی‌مقصد است.
سال‌ها از انسان گفت،
از رنج،
از شهید،
از آینهٔ عمر.
آخر دانست
آن‌چه دل را آرام می‌کند
نه ستایش خلق است
نه نامِ بلند،
بلکه لحظه‌ای‌ست
که بگویی:
«من از توام.»
غافر فهمید
شعر، اگر به عشقِ خالق ختم نشود،
نیمه‌گفته است.

غزل پایانی آخرین سطرِ دیوان

به هر کجا که دویدم، تو در نهایت بود
تمامِ راهِ دلم، سوی بی‌نهایت بود
زِ عشقِ خلق گذشتم، به عشقِ خالق رسید
که اصلِ نور ز آن چشمِ باکرامت بود
گر سرودم ز اشک و آینه و ایثار
تمام، سایهٔ لطفِ تو بر حکایت بود
نه من سرایندهٔ این همه طنینِ غزل
نَفَس زِ توست، گر در گلو حرارت بود
غافر به پایِ تو آورد دفترِ جان را
قبول کن که همین عشق، سرمایهٔ حیات بود


مهدی میرزاپور

باز تکلیف مرا یکسره معلوم نکن

باز تکلیف مرا یکسره معلوم نکن
پیش بینی ِقضا و قدری شوم نکن

کور باشد که نبیند چقدر زیبایی
از خودت چشم مرا اینهمه محروم نکن

ارزش عشق به ِآزادی از بند غم است
بال و پر را به شبی یخ زده محکوم نکن

آسمان سقف قشنگی ست زمین را انقدر
سست بنیاد و به ظاهر بد و مغموم نکن

کاسه و کوزه ی ما را نزن اینگونه بهم
عشق را خارج از اوصاف و مفهوم نکن

یا بدون غرض و حاشیه نسبت به خودت
لااقل ذهن مرا این همه مسموم نکن

دوستت دارم و این قلب مرا در مشتت
خون چکان با غم ناخواسته ات موم نکن


دکتر سید مهدی نژادهاشمی

قلمم تاب توان

قلمم تاب توان
نوشتن
دیگر از این پس ندارد

او مرا چو سنگ دلی
در کشتی غمینش
تنهاتر
رها می گذارد

دفترمن هم
از او دست بر ندارد
که ندارد که ندارد،،،


و چو ذلیخایی
امیدوارتر در انتظارش
نشیند

که شاید مجالی
یا مجال ها

به جویا احوالم
نامم را عاشقانه
چلچله زنان تر
به دریا ها
بخواند


پوران گشولی