| ش | ی | د | س | چ | پ | ج |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 |
نگاهم مبتلای چشمهایت
جنونم ردِّ پای چشمهایت
تمامِ هستی و جانم، فدای
حیای دلربای چشمهایت
غزلخوانِ تپشهای امید است
صفای جانفزای چشمهایت
تمنّای دلِ اندوهبارم
لبِ لبخندزای چشمهایت
دوای نبضِ بیتابِ قرارم
فقط دارالشفای چشمهایت
قلم میراثدارِ واژههای
طلسمِ کیمیای چشمهایت
غرورِ شعر را از غم تکانده
حدیثِ بیریای چشمهایت
به آرامش رسیده قلبِ باور
در آغوشِ وفای چشمهایت
مریم کاسیانی
درد را در وقتِ رنجوری دوا کردن خوش ست
همنوایی ، با نوایِ بینـوا کردن خوش ست
تا در اقلیمِ قناعت سایه ی تـردید نیست
اجتناب از سایه ی وهمِ هُما کردن خوش ست
لب نیالودم اگر اینجا به جامِ سر به مُهر
روزِ محشر شیشه ی سر بسته وا کردن خوش ست
قصه ی شب های هجران را نگفتم با کسی
این سرِ طومار را با عشق تاکردن خوش ست
مثلِ شبنم ، چشمِ ما چون لایقِ دیدار نیست
دل از آن گلشن به بویِ آشنا کردن خوش ست
آنچه از ، آب و گِلِ مُـلکِ سخن بر ما گذشت
گردِ خـاموشی برای توتیـــا کردن خوش ست
دین و دل دادیم اگر در راهِ آن زلــفِ دراز
تا قیامت پس به عهدِ خود وفا کردن خوش ست
چون نمازِ عشق در فصلِ بهاران فوت شد
در خزانِ زرد رو آن را قضا کردن خوش ست
جواد مهدی پور
حتی ساعتهای کوکنشده هم زمان را میدانند
همانطور که خیالِ تو
بیاجازه وارد تقویمِ روزهایم شد
من با چنگال و چاقوی معمولی
صبح را میبرم به قطعاتی کوچک
اما تو
تو همیشه در بشقابِ خالیِ این لحظه حاضر هستی
من در آمارِ جهانی عشق
عددی گمشدهام
و تو تنها فرمولی هستی
که مرا بیتو تعریف میکند
حسین گودرزی
دلیلش را نمی دانم
اما نای سخن هم ندارم
گمانم در خود بیقرار بیقرارم
لیکن از همگانم گویا بیزارم
خلوت گاهم را فقط می خواهم
تا به کی خود را در می یابم
باز به این باورم که نمی دانم
چرا که حال فعلی ام را در گُمم
پوران گشولی
و باز
روز عشق است
و من
همچنان
تشنهتر از همیشه
نه برای آب
برای آن جرعهای که
از لبهای تو
زهر هم اگر بود
نوش بود
و سنگ مزارت
امروز
از گلهایی که آوردهام
سیراب میشود
و من
از اشکهایی که
ریختهام
تشنهتر
ای کسی که
مرگ را به مسخره گرفتی
و ماندی
در تکتک خاطرات
ای کسی که
حتی در نبودنت
حضور سنگینتری از بودنت داری
دوستت دارم
نه به زبان زندهها
که قول فردا را دارند
به زبان مردهها
که میدانند
عشق
تنها چیزیست
که از این طرف مرز
به آن طرف
قاچاق میشود
و من
همچنان
تشنه
در روز عشق
که مال ما نیست
مال من و تو نیست
مال همه است
جز ما
حسین گودرزی
"میهن " نامِ مستعارِ باران است
که روی استخوان یاران میبارد!
وَ زیر رنگین کمان
«ما»، سرود "بمان" میخوانیم و
_ فاتحه _ برایِ، دشمن نادان..!
محمد ترکمان
از ما چه دیده ای که رنجیده خاطری
برگشته روی ز ما ودل مکدری
پنهان نموده ای چهره در پس نقاب
تر سم نبینمت تو بردل من باوری
ای دل نومید مباد از حصر روزگار
دانم درون تو روشن تر از منوری
بر گلستان می روم بینم به هر چمن
بسیار گل ها ولی تو بر همه افسری
آهی به هر کجا گذر می کند یقین
گویا گذشته ای که آید بوی عنبری
عبدالمجید پرهیز کار
