می‌نشیم لحظه ای با فکر تو سر میکنم

می‌نشیم لحظه ای با فکر تو سر میکنم
حال دل را هر دفعه با غصه بدتر میکنم
با خودم میگویم او را دل فراموشش بکن
تا سحر با فکر او ، صد قصه از بر میکنم
در خیالم هستی ای عشق قشنگ من ولی
من هزار و یکدفعه خود را مکدر می کنم
سالهاست با اینکه رفتی بی وفا، اما هنوز
هرچه خواهی من برای تو ، مقدر میکنم
می‌نشیم روبه روی آیینه با چشم خیس
خاطراتش را به دست باد پر پر می کنم
زخم های کهنه را با صبر مرهم می‌نهم
درد های مانده را آهسته کمتر می کنم
می دهم دل را به دست روزگار بی قرار
با خودم تمرین یک لبخند دیگر می کنم
ای یگانه، روزی می آید به دیدارم که من
قلب خو‌د را خالی از هرگونه باور میکنم
یگانه قربانی

هر بار که لب باز کنی آیه بریزد

هر بار که لب باز کنی آیه بریزد
از جام غزلهای تو آرایه بریزد

آنقدر می ارزی که زنی مثل زلیخا
بت های خدایان خود از پایه بریزد

محبوب همه گشتی و من دوست ندارم
جز من احدی پای تو سرمایه بریزد
هر بار که رد میشوی از کوچه و بازار
خون است که از عابر و همسایه بریزد

علیرضا مختاری

چون دفتر به پایان رسید،

چون دفتر به پایان رسید،
شاعر سر بر آسمان برداشت.
گفتند:
چه مانده است؟
گفت:
همهٔ این راه‌ها
اگر به او نرسد،
پیچ‌وخمِ بی‌مقصد است.
سال‌ها از انسان گفت،
از رنج،
از شهید،
از آینهٔ عمر.
آخر دانست
آن‌چه دل را آرام می‌کند
نه ستایش خلق است
نه نامِ بلند،
بلکه لحظه‌ای‌ست
که بگویی:
«من از توام.»
غافر فهمید
شعر، اگر به عشقِ خالق ختم نشود،
نیمه‌گفته است.

غزل پایانی آخرین سطرِ دیوان

به هر کجا که دویدم، تو در نهایت بود
تمامِ راهِ دلم، سوی بی‌نهایت بود
زِ عشقِ خلق گذشتم، به عشقِ خالق رسید
که اصلِ نور ز آن چشمِ باکرامت بود
گر سرودم ز اشک و آینه و ایثار
تمام، سایهٔ لطفِ تو بر حکایت بود
نه من سرایندهٔ این همه طنینِ غزل
نَفَس زِ توست، گر در گلو حرارت بود
غافر به پایِ تو آورد دفترِ جان را
قبول کن که همین عشق، سرمایهٔ حیات بود

مهدی میرزاپور

باز تکلیف مرا یکسره معلوم نکن

باز تکلیف مرا یکسره معلوم نکن
پیش بینی ِقضا و قدری شوم نکن

کور باشد که نبیند چقدر زیبایی
از خودت چشم مرا اینهمه محروم نکن

ارزش عشق به ِآزادی از بند غم است
بال و پر را به شبی یخ زده محکوم نکن

آسمان سقف قشنگی ست زمین را انقدر
سست بنیاد و به ظاهر بد و مغموم نکن

کاسه و کوزه ی ما را نزن اینگونه بهم
عشق را خارج از اوصاف و مفهوم نکن

یا بدون غرض و حاشیه نسبت به خودت
لااقل ذهن مرا این همه مسموم نکن

دوستت دارم و این قلب مرا در مشتت
خون چکان با غم ناخواسته ات موم نکن

دکتر سید مهدی نژادهاشمی

قلمم تاب توان

قلمم تاب توان
نوشتن
دیگر از این پس ندارد

او مرا چو سنگ دلی
در کشتی غمینش
تنهاتر
رها می گذارد

دفترمن هم
از او دست بر ندارد
که ندارد که ندارد،،،


و چو ذلیخایی
امیدوارتر در انتظارش
نشیند

که شاید مجالی
یا مجال ها

به جویا احوالم
نامم را عاشقانه
چلچله زنان تر
به دریا ها
بخواند

پوران گشولی

السلام علیک یا صاحب الزمان

ای که در شــــب‌های تنـــــها می‌روی

ای که در شــــب‌های تنـــــها می‌روی
با دلِ پُـر درد و بی جــــــا مــــی روی
_________________________________
خواب در چــشم جهان بنشسته است
لیــک تــو با چشـــــم بیــــنا می روی
_________________________________
رهــــگذر بر خــــاک می‌افتد ز خویش
همــــچنان بر موج دریـــــــــا می‌روی
_________________________________
باغ می ترســـد زِ ســــرمای خــــــزان
در بهــــــارِ بی‌تـــــماشــــــــا می‌روی
_________________________________
در دل ویــــرانـــــه، قنــدیل امیــــد
روشـــنی‌بخــــشِ دل مـــــــا می‌روی
_________________________________
هر نفس آتــــش ز جـــــان می‌افکنی
لیـــــک آرام و شــکیــــــــــبا می‌روی
_________________________________
چــــشم تو آییــــــنهٔ اســـــــرار شد
ســـــوی بالا با تمـــــنا مــــــــی روی
_________________________________
باد، آواز تـــــو را خـــواهد شنــــــید
همچو نغمه ســوی صـــــــحرا می‌روی
_________________________________
رنــگ می‌بازد هــمه آفــــاق شــــــب
چـــون تو در مـاهِ مصـــــــفا مـی‌روی
_________________________________
گرچه می‌دانـــی بلا در پیش هـــست
بی‌هـراس از دل بـــلاها مـــــــــی‌روی
_________________________________
غصّه در جانــــــت شــرابی مِی‌ فشاند
مســـــتِ آن باده که بــی‌جا مـــی‌روی
_________________________________
ای رفیــــق خــــسته‌جــان بی‌قــــرار
همـــــدم آه و نـــواهــــا مـــــی‌روی
_________________________________
در حریم عشــــق، رازت بی‌حـــــجاب
ســــوی محـــراب دعـــاها مـــی‌روی
_________________________________
دلـــــــــگشا در جست‌وجوی بی‌کران
با دلِ پرشـــور و تنــــــــــــها می‌روی

علی حکمت اندیش

ز تنــهایی مترس ای جـــــان بیــــــدار

ز تنــهایی مترس ای جـــــان بیــــــدار
که خلوت می‌شــــود راهـــــی به اسرار
__________________________________
به هر سو بنــگری در وهـــم و تــــردید
جواب آید ز دل، گــــر باشی هشـــــیار
__________________________________
ز شـوق زنــــدگی بر خویـــــــــش بنگر
مشـو غافـل، مشـــو مغــلوب تــــکرار
__________________________________
اگر در خویـش یابی نــــور ایـــــــمان
نترســـی از شبانــــگاهانِ غمـــــــــبار
__________________________________
نگر در اشـک پنهان چشـمه‌ای صـــاف
که می‌رویــد درونــــت باغ بی‌خــــــار
__________________________________
هر آنکس با دل خویـش است صــادق
نبیـــند جـــــز حقیـــــــقت در رخ یار
__________________________________
ببین هر لحــظه در آییـــــنهٔ جــــــان
چگـونه می‌درخـــــشد مهر رخــــــسار
__________________________________
ز خلـــوت می‌رســد آوای روشــــــــن
نهــان در پـــردهٔ شــــــب‌های پــــرکار
__________________________________
اگــرچــه خسـته‌ای از بار تقــــــدیـــر
بـرون آ از غـــم و بگــــــشای زِنـــــهار
__________________________________
چو موجی باش در دریـــای مــــــــعنا
که می‌شــوید غبـــار از سیــــــــنهٔ زار
__________________________________
درون هر شکسـتت گنــــج پنــــــهان
نمـــایان می‌شـــود در لحــــــــظهٔ کار
__________________________________
توکـــل کن، رهــا شو از هـــــــــراسی
که یـــاری می‌کــند جـــان را پدیــــدار
__________________________________
رهی روشــــن به سوی نـــــــور بگشا
که می‌آید نســیم از کـــوی دلـــــــدار
__________________________________
بیا ای دلــــــــگشا در کـــوی خلـــوت
بخــوان تا بشــــنود جـــــــــانِ گرفتار

علی حکمت اندیش