طلوع می کنی

طلوع می کنی
آنگاه ک نور حقیقت
در گردنه‌ی تیز آسمان
زخم می خورد

آنگاه که خدا
با دستان خونین خود
به التماس زیبایی تو می افتند
که عشق را خلق کنی
آنگاه که خاک
در خلسه‌ی قدم های تو
به پرواز در می‌آید و
فرشتگان را دفن می کند

آنگاه که آسمان
به زاویه‌ی ابرو های تو
به چرخ پست خود می چرخد

آنگاه که شاخه های پیچ خورده‌ای بید
به التماس چنگ به موهایت می زند

تو طلوع میکنی
هنگامی که ماه
از زخم زهره
به قهر دریای خون غرق می شود

فرهان منظری