ما از تو به غیر از تو نداریم تمنا...

ما از تو
به غیر از تو
نداریم تمنا...

سعدی

. فرازی از دعای هفتم صحیفه سجادیه

6) و آن را تو از باب قدرتت بر من وارد کرده‌ای و به اقتدار خود متوجه من نموده‌ای، (۷) الهی من، چیزی را که تو آورده‌ای کسی نبرد و آنچه تو فرستاده‌ای دیگری باز نگرداند و بسته تو را کسی نگشاید و چیزی را که تو بگشایی دیگری نبندد و آنچه را تو دشوار نموده‌ای کسی آسان نکند و آن را که تو ذلیل کرده‌ای یاوری نباشد،
.
(۶) وَ بِقُدْرَتِک أَوْرَدْتَهُ عَلَی وَ بِسُلْطَانِک وَجَّهْتَهُ إِلَی. (۷) فَلَا مُصْدِرَ لِمَا أَوْرَدْتَ، وَ لَا صَارِفَ لِمَا وَجَّهْتَ، وَ لَا فَاتِحَ لِمَا أَغْلَقْتَ، وَ لَا مُغْلِقَ لِمَا فَتَحْتَ، وَ لَا مُیسِّرَ لِمَا عَسَّرْتَ، وَ لَا نَاصِرَ لِمَنْ خَذَلْتَ.
.
فرازی از دعای هفتم صحیفه سجادیه

اندوه‌ها در من شعله‌ور است و

اندوه‌ها در من شعله‌ور است و
ابرها در من درحال بارش
نیمی آتشم ...
نیمی باران...
اما بارانم آتشم را
خاموش نمی‌کند...

از علامه طباطبایی پرسیدند:

از علامه طباطبایی پرسیدند:
چطور ما مسلمانان نماز می‌خوانیم،
ولی بارانش در غرب و سرزمین‌های اروپایی میبارد؟!

علامه طباطبایی فرمود:
با توجه به آیۀ [وَلَو اَنَّ اَهل القُری] آنچه موجب نزول باران و رحمت می شود « رعایت حقوق شهروندان » است
نه رعایت حقوق الهی.

این حقوق نیز در غرب و اروپا خیلی بهتر و بیشتر از سرزمین‌های اسلامی رعایت میشود.

خداوند گفته من از حق خودم میگذرم، اما از حق الناس نمیگذرم…

زندگی یعنی "من _ تو" ،

روزی که نوشتی
زندگی یعنی "من _ تو" ،
به اندازه ی آن خطِ باریک و کوچک
دلتنگت شدم ؛

و امروز
آن خط باریک
به اندازه ی خط کشی خیابان هاییست
که از تو دور شده ام ...

" روح پراگ "

عده قلیلی متوجه می‌شوند که تجربه عمیق شادی ،
زمانی که تجربه عمیق محرومیت وجود ندارد ،
به دست نمی‌آید ...

" روح پراگ "

زندگی پیچیده‌تر از چیزی‌ست که فکرش را می‌کنی!

زندگی پیچیده‌تر از چیزی‌ست که فکرش را می‌کنی!
همین لحظه چشمانت را ببند و به چند سال قبل‌ترت برگرد و دغدغه‌ها و آدم‌های همان روزها را به خاطر بیاور... با کنکاش زیاد، به یاد دغدغه‌هایی خواهی‌افتاد که امروز برایت ذره‌ای هم اهمیت ندارند و در خاطرات محو شده‌ات به آدم‌های غریبه‌ای خواهی‌رسید که روزی آشناترینِ تو بوده‌اند و فکر می‌کردی بدون آن‌ها ادامه‌ی زندگی‌ات ممکن نخواهد بود، ولی حالا حتی نام و نشانه‌ای از آن‌ها در پرت‌ترین روزنه‌های افکارت هم نیست!
خواستم یادآوری کنم تا دغدغه و نگرانی‌های امروزت را هم بیش از ظرفیتشان جدی نگیری و آرامشت را برای رفتنی‌ها و درست نشدنی‌ها خراب نکنی.
در بهترین حالتش چند ماه بعد، تمام دغدغه‌های امروزت بی اهمیت می‌شوند و تمام آدم‌های رفته، فراموش...
و در بدترین حالتش خاطرات کمرنگی خواهدماند برای چندثانیه تداعی و افسوس خوردن...
ولی همیشه این زندگی‌ست که پر رنگ‌تر از هر تداعیِ تاسف‌بار و هر افسوس بی‌نتیجه‌ای ادامه دارد...

جان بخواه از من