در خیابانِ بی صدا

در خیابانِ بی صدا
چراغ ها
روشن و خسته‌
هر رهگذر
یک فایلِ خطادار در حافظه ی شهر
که پاک نمی‌شود
دیوارها
اطلاعات شخصیِ گریه‌ها را
ذخیره می‌کنند
و باد
گزارشِ ترافیکِ لبخندها را
منتشر
ما
در صفِ نان و نوتیفیکیشن
منتظرِ به‌روزرسانیِ امیدیم
زبانم
پایه ی رمزگذاریِ درد
وقتی سیاست
با فونتِ بزرگ‌تر از انسان
چاپ می‌شود
در پایان روز
هیچ چیز نمی‌میرد
فقط از نسخه‌ی جدیدش
بی‌اطلاع می‌مانیم
دکتر سید هادی محمدی